سلام دوستان عزیز،
این آخرین پست این وبلاگ هست. یه زمانی فکر کردم با طنز میشه واقعیتها را بهتر به بعضیها حالی کرد. الان ولی به قول عباس معروفی در کتاب سمفونی مردگان، «کار از خرابی گذشته اخوی» وقتی زجر کشیدن مردم را میبینم، وقتی به صورت کاملا ملموس از بین رفتن انسانیت و جوانمردیها را میبینم نمیتونم بخندم، نمیتونم بخندونم. طنز هم هیچ وقت حیطه کار من نبود. شاید اگر دوباره حوصله کردم، برم وبلاگ دیگهای بزنم و اونجا شعر هام را بنویسم، یا از کتابهای که میخونم چیزی بنویسم. چون زمین گرده اینترنت از اون هم گردتر، احتمالا خیلی از ماها بعدا دوباره تو همین دنیای مجازی همدیگه را خواهیم دید. خوش باشید و به امید دیدار در دنیای واقعی.
